تموم شد...

همه چی...

همه اون چیزی که به خاطرش نفس می کشیدم...

همه اون چیزی که به زندگی کردن امیدوارم میکرد...

نمیدونم چی بگم...

خالی ام...

خالی از هر چیز...

خالی از همه کس...

ته مونده ای از یه نفر...

خالی تر از یه بی خبر...

یه جورایی هم پرم...

اندازه ی سال ها بغض تو گلوم جمع شده...

اما هنوز هیچی نمیدونم...

داغ داغم...

نمیدونم چی میخواد به سرم بیاد...

اما فکر کنم نزدیک شدم...

نمیدونم نزدیک چی...

یه جورایی انگار منتظر چیزی ام...

انگار منتظر یه اتفاقم...

خوبه یا بد نمیدونم...

ولی انگار دارم وقت تلف می کنم تا اون لحظه برسه...

نمیدونم چرا...

فقط اینطوری حس می کنم...

ولی فکر می کنم که اون لحظه ی مرگه...

همین...

نمیدونم چی بگم...

یعنی نمیتونم چیزی بگم...

دریغ از حوصله ی فکر کردن...

حتی نمیشه با واژه ها حالمو تعریف کنم...

واژه ها هم توان گنجاندن احساسمو تو خودشون ندارن...

نمیدونم چی بگم...

فقط از خدا صبر می خوام...

صبر می خوام تا یارای ماندن باشد...

یادم باشد حرفی نزنم که به کسی بر بخورد...

نگاهی نکنم که دل کسی بلرزد...

راهی نروم که بی راه باشد...

خطی ننویسم که آزار دهد کسی را...

یادم باشد که روز و روزگار خوش است...

همه چیز رو به راه و است و خوب...

تنها تنها دل ما دل نیست...

آره ... !

هر که رفت...

پاره ای از دل ما را با خود برد...

اما او که با ماست...

او که نرفته است...

از او بپرسید...

که چه می کند با دل ما...

روز خوبی نبود...

اگه روز خدا بود ؟...

خوب حتما خدا امروز خوب نبود...

دیگه روز خوب ندارم ؟...

پس خدای خوب هم ندارم...

دلم یه خدای خوب می خواد !...

دلم یه روز خوب می خواد...

بغضی در گلویم پیر شده است...

عصایی به دستش می سپارم...

شاید راهی شود !...

چه طور باور کنم...

دلت با من است...

هر چند باور نمی کنم...

با من نیست... ! 

آب از آب تکان نخورد...

نه دیدی و نه دیده شدی...

رفت و گذشت...

بی نگاهی که بوی مهربانی دهد...

قافل از اینکه همین نزدیکی ها...

از آب آبی تر است ...

دلی که می میرد برای لحن کودکانه ی تو...

لحنی شبیه نسترن های پرپر...

امشبم مثل همیشه است...

آری...

باز هم سر می زند تنهایی...

آری...

از دوباره می آید دلتنگی...

آری...

اما با ندیدنش چه می کنی...!

هراسی ندارم...!

باهاش رفیقم این روزا...

نمی فهمم...

نمی فهمم...

                                            چرا ؟

دلیل وجود چرا رو نمی فهمم...!

یه چی باید بگم...

یه چی که یعنی هستم...

یه چی که باید باشم...

یه چی برای تو...

یه چی برای اینکه به تو بگم باشی...

یه چی باید بگم...

ولی نمیتونم...

نمی تونم...

نمی تونم...

نمی تونم...

پشت کردم و رفتم... مرگ را...

میدانی...!

سخت تر از بی وفایی ندیده بودم...!

تنهایی...

دیوونگی...

سکوت....

کل امروز داشتم به اینا فکر می کردم...

نمیدونم اینا از کجا تو زندگی من پیداشون شده...

از کی ...؟

چه جوری ...؟

هر چی گذشته رو ورق زدم نفهمیدم مبدا اینا کجا بوده ...؟

نمیشه گفت نمیدونم !... یه چیزایی حدس میزنم...

اما نمیدونم کدومشون اول اومد...

هر چی نگاه کردم نتونستم از هم جداشون کنم...

انگار یه جورایی گره خوردن...

به همدیگه...

و به من...

از کجا براتون شروع کنم...

از اونجایی که به دنیا اومدم...

یا از اونجایی که دارم از این دنیا میرم...

...

تنهایی...

دیوونگی...

عاشقشی...

میخوای تا ابد باهاش بمونی...

اما اون نمیخواد...

یعنی تو فکر می کنی که اون نمی خواد...

شاید اون بخواد و اینطوری نشون میده...

شایدم دلش نخواد...

نمیدونم...

در هر صورت تو عاشقشی...

می خوای تا ابد باهاش بمونی...

حالا فقط دو راه بیشتر به ذهنت نمیرسه...

اولیش خودکشیه ... یه راه بدون درد و سریع

یه جوری که نشه نجاتت داد...

راحت میشی از این زندگی لعنتی...

تنها راهه فراموش کردن همینه و بس...

دیگه خسته شدی ... جون نداری ...

ولی یه راه دیگه هم هست...

اینکه بمونی و بسوزی و بسازی...

آره شایدم تونستی فراموشش کنی...

شاید یه عشق جدید پیدا کنی...

کسی چه میدونه...

یه سری چراها هست که اصولا جواب نداره...

یه سری دیگه هست که اگه جواب نداشته باشه بهتره...

یه سری دیگه هم هست که فکر می کنی جواب داره...

ولی هر چی می گردی پیداش نمی کنی...

اما با این حال...

یه سری چراها هست که وقتی بهش فکر می کنی حال می کنی...

با اینکه میدونی جواب نداره...

یا حداقل تو جوابشو پیدا نمی کنی...

ولی بازم حال می کنی بهش فکر می کنی...

میشینی کلی بهش فکر می کنی و لذت می بری...

آخرشم به هیچ نتیجه ای نمی رسی...

بعد کلی حال می کنی که به نتیجه نرسیدی...

چون بازم میتونی بهش فکر کنی...

جالب نیست!...

هوا خیلی سرد بود...

امروز از اولش بد شروع شده بود...

از صبح یه جوری بودم...

یه حال عجیبی داشتم...

خیلی بیشتر از همیشه دلم گرفته بود...

وقتی شب شد دیگه درد دلام کلی بالا زده بود...

هوس کرده بودم برم بیرون...

نمی دونم کجا...

تا کی!...

اما باید می رفتم...

عین خوره افتاده بود به جونم...

دلمو به دریا زدم...

لباسامو تنم کردم و از خونه زدم بیرون...

سکوت همه جا رو پر کرده بود...

تنها صدایی که شنیده می شد...

صدای پاهای سرد من بود...

داشتم می ترکیدم...

دنباله یه جا می گشتم که فریاد بزنم...

خدایا...

خدایا...

خدایا...

اما نمی شد...

باید می رفتم یه جای دور از شهر...

یه جایی که هیچکی جز خودم و خودش نباشه...

خدا رو میگم...

یاده یه پل افتادم...

یه جای آروم...

با یه رودخونه زیرش...

بهتر از این نمیشد...

راهمو به اون طرف کج کردم...

چند قدم نذاشته بودم که...

آره!...

۲ تا سایه بود...

یعنی این موقع شب کی می تونست پشتم باشه...

ترسیده بودم...

هر جوری بود سرمو برگردوندم...

پاسبونای شب بودن...

از اینکه اون موقع شب تنها تو خیابون بودم مشکوک شده بودن...

خودم فهمیده بودم...

قبل اینکه حرفی بزنن گفتم اشکالی که نداره!...

با یه لبخند گفتن عاشقی؟...

خندیدم...

گفتم اگه بهش بگن عاشقی...

...

بعد ۱ ساعت رسیده بودم به پل...

چقدر ساکت بود...

سکوت...

همیشه منتظر چنین لحظه ای بودم...

صدای رودخونه آرامش عجیبی به آدم میداد...

بهترین موقعیت بود...

خدایا...

خدایا...

آخه چرا!...

...

انگار یکی جلو آینه اس...

یه چهره ی ابوس و افسرده

با موحای بلند غهوه ای که  طارهای سفید ذیادی حم داره...

سورته چروکیده و چشای گود افتاده...

انگار گریه های یواشکی شبانه داره...

انگاری حمه ی بقض هاشو هم طو دلش ذندونی کرده...

اما مصل اینکه مرده اس!...

هتی سدای نفس هاشو نمی شنونم...

اما نه...

زنده اس...

به یه جا خیره شده...

فکر کنم دیوونه اس...

طو خیالش داره با یکی صحبت می کنه...

دارم واسش دعا می کنم...

از خدا میخوام بهش شفا بده...

یه سدایی به گوشم میرسه...

دارن به چیزی میزنن...

انگاری سدای در اتاقمه...

آره!...

یکی داره در میزنه...

مادرمه!..

چند بار سدام زده و من نشنیده بودم...

طا به خودم بیام و ازش بپرسم که چیکارم داره...

گفت دو صاعته جلوی آینه داری به چی نگاه میکنی...

با این هرفش یه نگاه به آینه می کنم...

خودمو طو آینه می بینم...

تازه میفهمم غضیه چی بوده...

یعنی این من بودم!...

چقد شکسته شدم...

دیگه نمی طونم مسل قبلا طارهای سفید موحامو بشمارم...

اون تارهای کم جاشو داده به موجی از سفیدی...

چقد صورتم چروکیده و افتاده شده...

به خودم میگم من هنوز 20 سالمه!...

چطوری این حمه پیر شدم...

یه صدایی از دلم میاد...

شاید یه لحظه ای دیگه لحظه ی عاشقی باشه...

دوباره یه عمری دیگه عمر شقایقی باشه...

تازه یادم میاد که تو این سال ها چی بهم گذشته!...

تازه یادم میاد که من عاشقم!...

و جوابه سوالم عشقه...

عشق...